Gebroken been of gebroken thuis


Scheiding - Zwemmen met een gebroken been

Je kind laten zwemmen met een gebroken been, zonder extra hulpmiddelen, dat zouden we nooit doen.gebroken huis.jpg

Je kind laten ‘zwemmen’ nadat zijn thuis gebroken is, zonder extra hulp, dat doen we wel.

 

Vreemd eigenlijk.

De laatste tijd verwonder ik me erover hoe we kijken naar het proces van echtscheiding voor kinderen. Met alle respect voor ieders afzonderlijke situatie, mening en persoonlijke afwegingen, verwonder ik me over bovenstaand verschil.

 

Een gebroken been is zichtbaar. De sporen van een echtscheiding vaak (nog) niet. Kinderen vertonen niet altijd heftig gedrag of gedragsveranderingen na een scheiding.

Betekent dit dat ze er geen last van hebben? Dat het goed met ze gaat? 

Het kan lastig zijn deze vragen te beantwoorden. Kijk eens naar jezelf;

 

Je bent gescheiden of gaat scheiden:

Ben jij wel eens bang, boos of verdrietig over de scheiding?

Vind jij het soms lastig om met je emoties om te gaan?

Vind jij het soms moeilijk om erover te praten met anderen?

Vind jij het wel eens vervelend dat er veel verandert?

Vind jij het soms moeilijk dat er onzekerheid is over bepaalde dingen/ontwikkelingen?

 

Als je deze vragen met JA kunt beantwoorden, verplaats je dan nu eens in een kind.

Als jij als volwassene, met een hele rugzak vol ervaring rondom emoties, persoonlijke processen, veranderingen etc. hier al moeite mee hebt, hoe kun je dan van je kind verwachten dat het er moeiteloos zelf doorheen huppelt?

 

Het is niet mijn bedoeling om met de vinger te wijzen, maar wel om een spiegel voor te houden. Een kritische noot te zetten bij de manier waarop we emotionele processen aangaan. 

Begrijp me niet verkeerd. Ik kan me goed voorstellen dat er in de periode van scheiding veel op je afkomt als ouders en ex-partners. Veel praktische zaken moeten geregeld worden. Emoties fietsen er tussendoor. Veel veranderingen. Een intensieve periode ( dus ook voor je kind) en dat je blij bent dat je zelf het geheel nog overziet. 

Maar ik zou mijn vak niet goed doen, als ik hierin mee zou gaan. Als ik vanuit begrip voor het proces van jou als ouder, het belang van je kind ondergeschikt hieraan zou zien.

Het proces van je kind verdient even zo veel aandacht als dat van jezelf, misschien nog wel meer. De rugzak van je kind is immers nog niet zo gevuld als die van jou. Je kind beschikt over minder tools dan jij. Gelukkig doorgaans wel over een flinke portie veerkracht.

 

Ik nodig je uit om stil te staan bij je eigen afwegingen.

Waar zit voor jou het verschil tussen een breuk in een been of een breuk in een thuis?

Geef jij je kind extra bandjes, of ga je mee het water in om ervoor te zorgen dat hij/zij niet kopje onder gaat?

 
Een groet,
 
vanuit mijn hart, Claudiagetekend hart 2.png